शिंपडावे तू कधी
पेटलेल्या भावनाना शातवावे तू कधी
पोर्णिमेच्या चांदण्याला शिंपडावे तू कधी
काय म्हणती लोक याची वाटते भिती तुला
होउनी निर्भिड स्वप्नी वावरावे तू कधी
टोचता पायात काटा नेत्र अश्रू गाळती
जाणुनी मम एकलेपण हळहळावे तू कधी
डोंगरावर ऊंच तू अन पायथ्याला मी उभा
श्रावणाच्या निर्झरासम खळखळावे तू कधी
खूप वर्षे जाहली मी चन्द्र नाही पाहिला
चेह-यावरच्या बटाना आवरावे तू कधी
बेरक्या माझ्या जिवाला ओढ क्षितिजाची असे
आपुल्या जाळ्यात मजला गुंतवावे तू कधी
आत माझ्या पाहता मज दिसतसे अंधार का?
अंतरी नंदादिपाला पाजळावे तू कधी
लागते मजला समाधी गोड गाणे ऍकता
कोकिळा गावी म्हणूनी मोहरावे तू कधी
करपले आयुष्य सारे पान हिरवे ना कुठे
हस्त नक्षत्रा प्रमाणे कोसळावे तू कधी
का असा "निशिकान्त" असतो झिंगलेला तुजमुळे?
तोल त्याचा जात असता सावरावे तू कधी
निशिकान्त देशपान्डे मो. न 98907 99023
E Mail nishides1944@yahoo.com
प्रतिसादाची प्रतिक्षा
- प्रतिसाद देण्यासाठी सहभागी व्हा अथवा सदस्य बना
- हे पान ईमेलने पाठवा
निशिकान्त
निशिकान्त सर, आपल्या सगळ्याच गझल मनाला भेदुन जातात.पण या गझलेतील
"का असा "निशिकान्त" असतो झिंगलेला तुजमुळे?
तोल त्याचा जात असता सावरावे तू कधी"
या ओळी खुप आवडल्या.
एक रसिक म्हणून हार्दिक शुभेच्छा...........!