ऐकता माझी विराणी का तुझ्या डोळ्यात पाणी
हुंद्का माझ्या गळ्याशी अडखळे शब्दात वाणी ..

मी मला समजावताना शब्द थिजले या मनीं
सूर ओला दूर भासे गात असता प्रेमगाणी ..

आंसूओल्या आर्ततेची दुरूनि येता साद कानीं

रात पापणीत आली
जशी उतरली डोळा
तुझ्या हलक्या चाहुली
जीव माझा झाला गोळा ..

पायी वाजता पैंजण
मनी उठतो थरार
काकणांची किणकिण
येई कांटा अंगावर ..

काळॉखाच्या झुल्यावर

************************
************************

पुन्हा वाटते पुन्हा तू हसावे
गुन्हे नेटके पुन्हा तू करावे

'नको रे...नकोच रे' हाच धोषा
मला हे अमान्य सारे भुलावे

अरे आज मात्र हैदोस झाला
तिने टाकला लिफाफाच नांवे

कशाला उगाच चर्चा सुगंधी

टोमणे सारे मी कधी ना दडवले
बोचती सारे मी कधी ना अडवले

मी शिडाची माझ्या दिशा नीट केली
वाहते वारे, मी कधी ना अडवले

पूल ना भिंती बांधल्या तू कशाला?
ऊघडी दारे, मी कधी ना अडवले

आवडाया मी लागलो आज तूला
वांझ सुस्कारे, मी कधी ना दडवले

जाणत्ते दु:ख माझे अन्ती वयात आले
आठवुन भोग सारे अश्रु गळाया लागले.......

कोणीच ना सखी ही मज शोधावयास आली
मज कोठीतुनी नितिचे अर्थ कळाया लागले........

पावित्र्य मन्दिराचे कोठे लयास गेले

किती बर्फाळलेला क्षण... इथे असतीस तर तू?
उबेला आपले आपण... इथे असतीस तर तू...

हिमाच्छादीत शिखरांनी स्वतःला रमवतो मी
मला नसतेच हे कारण... इथे असतीस तर तू

ऋतूंनी ग्रीष्म बेमालूम गोठवलाच असता
वसंताच्या पुढे श्रावण... इथे असतीस तर तू

थबकते पाऊल माझे ऐकुनि चाहूल त्याची
एक आशा घेऊनि मी चालतेची वाट आहे

ही प्रतिक्षा संपवेना ना सरे हुरहूर ही
ध्यास त्याचा साहवेना कां मनीं काहूर आहे

मोकळ्या या माळरानी श्वापदांचे मुक्त मेळे

आरसे भलतेच मागू लागले
आमुचे चेहरेच मागू लागले!
बोललो इतकेच मी, "का मारता?"
ढाल छळणारेच मागू लागले!
ना कुणी काट्यांस वाली राहिला,
फुल देव्हारेच मागू लागले!
मागणार्‍यांना जरा सौजन्य नाही,
दान प्राणांचेच मागू लागले!

कविता म्हणू प्रियेला..

कविता म्हणू प्रियेला की काव्यगीत मी?
'साहित्यचोर न टपो' या काळजीत मी

अपराध काय माझा ते तूच सांगना
लेखी तुझ्या ठरावा माझा अतीत मी

अवहेलनेस भिक्षा नाकारतो अता
जगणे अवखळ माझे अन टवटवीत मी

विधेयकात सारे रुसवे फुगवे निघाले ।
एका कडेत डावे दूस-या उजवे निघाले॥

रस्त्यात सांडले तरीही दोन पाट निघाले
एक रक्त हिरवे दूसरे भगवे निघाले॥

लकाकते लुचपतींची हप्तेवार वसूली
माझे खिसे फाटके इमान फसवे निघाले॥